بایگانی برچسب‌ها: موسیقی

جرعه ای با آقای آزاد


Advertisements

دختر همسایه – برادران طلائی


برادران طلائی / خوانندگان دهه 50

http://www.4shared.com/embed/77098124/62a533d0

تو کوچه‌مون دختری قد بلنده * آبله‌رو و کچل و لونده

شکم آورده طبل اسکندری * می‌خواد اونو به ریش من ببنده

نمی‌دونم که قسمتم چی می‌شه * عاقبتم با این کچل چی می‌شه

نمی‌دونم که قسمتم چی می‌شه * عاقبتم با این کچل چی می‌شه

به من می‌گه که بچه مال توئه * تو شیکمم روده‌هامو می‌جوه

آبرو مو برده توی محله * عکسشو چاپ کرده توی مجله

با آب و تاب داده زیرش نوشتن * تو خواب بودم بچه بارم گذاشتن

رفته کرده ز دست من شکایت * ننه‌ی پیرش از او کند حمایت

نمی‌دونم که بچه مال کیه * این زنیکه چرا از من شاکیه

نمی‌دونم که بچه مال کیه * این زنیکه چرا از من شاکیه

بعد از اینکه با من دعوا نمودند * یه روز که من به خونمون نبودم

ننم می‌گفت نشسته بود تو هشتی * آواز می‌خوندش به نوای دشتی

اگر تقی نبود تو سر نداشتی * اگر نقی نبود کمر نداشتی

دوتا دستات مال بقال کوچه * دوتا پاهات از پرتقال فروشه

چشم و گوشت مال حسین کبابی * به من می‌گه بکن تو یک ثوابی

بچه درست شده به این تمیزی * خدا رو خوش میاد آبروریزی؟

ننش شکایت شو پس گرفته * ولی یقه مو این ناکس گرفته

میگه نمی‌دونم الا و بلا * بچه مال توئه نه مش یداللّه

شما بگین که بچه مال کیه * این زنیکه حرف حسابی‌ش چیه

شما بگین که بچه مال کیه …

——————————————————————————

اسم این خوانندگان در آن زمان به صورت «طلائی» نوشته شده همه جا، من هم تغییر ندادم!

یاد تو – جمال الدین منبری


جمال الدین منبری

جمال الدین منبری

یاد تو

شعر: سعدی –  آهنگ: محمد سریر – خواننده: جمال الدین منبری

هر که‌ دل آرام‌ دید از دلش‌ آرام‌ رفت‌

چشم‌ ندارد خلاص‌ هر که‌ در این‌ دام‌ رفت

یاد تو می‌رفت‌ و ما عاشق‌ و بی‌دل‌ بدیم‌

پرده‌ برانداختی‌ کار به‌ اتمام‌ رفت

‌‌

گر به‌ همه‌ عمر خویش‌ با تو برآرم‌ دمی‌

حاصل‌ عمر آن‌ دم‌ است‌ باقی‌ ایام‌ رفت

ما قدم‌ از سر کنیم‌ در طلب‌ دوستان‌

راه‌ به‌ جایی‌ نبرد هر که‌ به‌ اقدام‌ رفت

دانلود کنید، اینجا

‌متن شعر از اینجا

توضیحات بیشتر درباره‌ی آهنگ، اینجا و اینجا

مصاحبه با شخص خواننده، اینجا

* پ ن: نخندید… این قظعه برای دیوانه‌های دهه شصت، یعنی نوستالوژی آد‌مها و خانه‌ها! آدمهایی که رفتند ونیامدند. خانه های که خراب شدند و نماندند…

Madonna – Die Another Day


آهنگ «روز دیگر بمیر» آهنگ اصلی فیلمی ست از سری فیلم های «جیمزباند«، به همین نام که در پایان سال 2001 منتشر شد. بیش از 167,863 کپی از آن به فروش رفت. یک سال بعد، این آهنگ در آلبومی تحت عنوان «زندگی آمریکایی» به همراه چد آهنگ دیگر «مدونا» مجددا به بازار عرضه شد.  ویکیپدیا

Audio: +

Stylus Magazine called it "a great slice-and-dice hit of fucked-up electroclash".

Lyric:

I’m gonna wake up, yes and no

I’m gonna kiss, some part of

I’m gonna keep this secret

I’m gonna close my body now

I guess die another day

I guess I’ll die another day

I guess die another day

I guess I’ll die another day

I guess die another day,

I guess I’ll die another day,

I guess die another day,

I guess I’ll die another day

Sigmund Freud

Analyse this

Analyse this

Analyse this, this, this….

I’m gonna break the cycle

I’m gonna shake up the system

I’m gonna destroy my ego

I’m gonna close my body now

I think I’ll find another way

There’s so much more to know

I guess I’ll die another day

It’s not my time to go

For every sin, I’ll have to pay

I’ve time to work, I’ve time to play

I think I’ll find another way

It’s not my time to go

I’m gonna avoid the cliché

I’m gonna suspend my senses

I’m gonna delay my pleasure

I’m gonna close my body now

I guess die another day

I guess I’ll die another day

I guess I die another day

I guess I’ll die another day

I think I’ll find another way

There’s so much more to know

I guess I’ll die another day

It’s not my time to go

I guess die another day

I guess I’ll die another day

I guess die another day

I guess I’ll die another day

Another Day (x6)

Video:

The Remixes: * Dirty VegasFelix Da HousecatDeepskyThunderpuss *  Felix Da Housecat * Maverick

The Cranberries – Zombie


«The Cranberries« are an Irish rock band formed in Limerick in 1989 under the name The Cranberry Saw Us, later changed by vocalist Dolores O’Riordan.

The Cranberries rose to international fame in the 1990s with their debut album, Everybody Else Is Doing It, So Why Can’t We?, sold over five million copies in the United States. The group was one of the most successful rock acts of the ’90s and sold over 14.5 million albums in the United States alone. The band has achieved four top 20 albums on the Billboard 200 chart and eight top 20 singles on the Modern Rock Tracks chart.

In 2009 The Cranberries reunited. The band is currently on a North American tour, followed by dates in Europe in early 2010. (Wikipedia)

«Zombie» is a protest song by the Irish band The Cranberries from the 1994 albumNo Need to Argue. The song, which laments The Troubles in Northern Ireland, was written by Dolores O’Riordan, singer of the band. It features a heavy guitar riff which is uncharacteristic of the band’s usual sound, more akin to the grunge/alternative metal sound that was popular at the time than their usual alternative rock style. This song met great success in many countries, including France, Belgium, Austria, Australia and Germany where it topped the charts. (Wikipedia)

Audio: +

Lyric:

Another head hangs lowly,

Child is slowly taken.

And the violence caused such silence,

Who are we mistaken?

But you see, it’s not me, it’s not my family.

In your head, in your head they are fighting,

With their tanks and their bombs,

And their bombs and their guns.

In your head, in your head, they are crying…

In your head, in your head,

Zombie, zombie, zombie,

Hey, hey, hey. What’s in your head,

In your head,

Zombie, zombie, zombie?

Hey, hey, hey, hey, oh, dou, dou, dou, dou, dou…

Another mother’s breakin›,

Heart is taking over.

When the vi’lence causes silence,

We must be mistaken.

It’s the same old theme since nineteen-sixteen.

In your head, in your head they’re still fighting,

With their tanks and their bombs,

And their bombs and their guns.

In your head, in your head, they are dying…

In your head, in your head,

Zombie, zombie, zombie,

Hey, hey, hey. What’s in your head,

In your head,

Zombie, zombie, zombie?

Hey, hey, hey, hey, oh, oh, oh,

Oh, oh, oh, oh, hey, oh, ya, ya-a…

Official Video:

Other Videos:

Live in Paris 1999 –  Live In London –  Andrew Spencer Jumpstyle Remix (with lyrics)

Craig David ft Sting – Rise And Fall


Craig David ft Sting, Rise And Fall

Gordon Matthew Thomas Sumner,  (born 2 October 1951), widely known by his stage name Sting, is a musician and actor… (Wikipedia)Craig David Featuring Sting - Rise & Fall

Craig Ashley David (born 5 May 1981) is an English R&B singer-songwriter… (Wikipedia)

«Rise & Fall» is a song by award-winning R&B artist Craig David and the third single taken from his album Slicker Than Your Average. The song, a collaboration with British musician Sting, returned David to the UK top five, peaking at number two on the UK Singles Chart… (Wikipedia)

Audio: +

lyrics

Sometimes in life you feel the fight is over,

And it seems as though the writings on the wall,

Superstar you finally made it,

But once your picture becomes tainted,

It’s what they call,

The rise and fall [x2]

I always said that I was gonna make it,

Now it’s plain for everyone to see,

But this game I’m in don’t take no prisoners,

Just casualties,

I know that everything is gonna change,

Even the friends I knew before me go,

But this dream is the life I’ve been searching for,

Started believing that I was the greatest,

My life was never gonna be the same,

Cause with the money came a different status,

That’s when things change,

Now I’m too concerned with all the things I own,

Blinded by all the pretty girls I see,

I’m beginning to lose my integrity

Sometimes in life you feel the fight is over,

And it seems as though the writings on the wall,

Superstar you finally made it,

But once your picture becomes tainted,

It’s what they call,

The rise and fall

I never used to be a troublemaker,

Now I don’t even wanna please the fans,

No autographs,

No interviews,

No pictures,

And less demands,

Given advices that were clearly wrong,

The types that seem to make me feel so right,

But some things you may find can take over your life,

Burnt all my bridges now I’ve run out of places,

And there’s nowhere left for me to turn,

Been caught in comprimising situations,

I should have learnt,

From all those times I didn’t walk away,

When I knew that it was best to go,

Is it too late to show you the shape of my heart,

Craig David Featuring Sting - Rise & Fall (CD)

Sometimes in life you feel the fight is over,

And it seems as though the writings on the wall,

Superstar you finally made it,

But once your picture becomes tainted,

It’s what they call,

The rise and fall

Now I know,

I made mistakes,

Think I don’t care,

But you don’t realise what this means to me,

So let me have,

Just one more chance,

I’m not the man I used to be,

Used to beeeeeeeeeee

Sometimes in life you feel the fight is over,

And it seems as though the writings on the wall,

Superstar you finally made it,

But once your picture becomes tainted,

It’s what they call,

The rise and fall [x3]

Official Video:

Other Videos:

Studio Version

Live at Totp 9-5-2003

New Remix by dj zack

Karaoke

بی نظیر، در لگد زدن به ذهن های بسته


1- این یک نقد نیست، نوشتاریست سردستی و دورهمی، در حد اشاره به چند نکته. همین.

2- متن طولانی‌ست، ببخشید، ولی نمی شد کوتاه‌تر نوشت!

3- این به هر حال واکنش اولیه است نسبت به یک اثر. زمان که بگذرد، طبعن بهتر می‌شود قضاوت کرد.

4- من منتقد موسیقی نیستم. این نوشته نقد موسیقایی نیست.

5- این متن‌ها هم شاید به درد بخورد خواندنشان:  من از ژورنالیسم بدم می آید… خیلی!! ، هنرمند یا هنربند… مساله این است! ، نظرات تعدادی از شنوندگان آلبوم «آخ»  ، نامجو در هاگوارتز ، ما دو درازسيگارکِشنده‌گانيم + ، آخ از دست محسن نامجو!

آلبوم آخ + ، آهنگ بینظیر +

mohsen-namjo-oy-akh-album-coverمحسن نامجو، به عنوان پدیده این سال‌ها همیشه مورد نقد بوده. یا مورد فحش‌کاری‌های شدید و تعریف‌های بی حد وحصر. این طبیعت هر هنرمند پیشرو و آوانگاردی ست که همیشه در منتهای درجه تنفر یا دوست داشتن باهاش برخورد بشود.

در نقدهای ادبی و هنری، روش‌های زیادی هست. از تجربیات یونان باستان گرفته تا کلاسیکها و مدرن ترها و غیره. سطحی‌ترین نقد، همیشه آن بوده که همه چیز اثر را، صرفن با شرایط خالق آن سنجیده‌اند و ربطش داده‌اند به ننه بابای طرف یا تجربیات شخصی و امثال آن.

درصورتی که فی الواقع خیلی از آثاری که تولید می‌شوند، فقط درصد کمی به شخصیت هنرمند ربط دارند، شاید حتی گاهی آنقدر کم که به حساب نیاید.

اما در نگرش مدرن، نظریه‌هایی هست که آقاجان، وقتی اثری پدید آمد دیگر ربطی به خالق ندارد. تمام شد و رفت. مثلن اینکه همینگوی، در اواخر عمر دچار ضعف قوای ج.نسی شده بود، در دیدگاه‌های سنتی می‌شود منبع و منشا بسیاری از آثار آخرینش، ولی در دیدگاه‌های مدرن‌تر هیچ تاثیری، یا تاثیر کمی برای آن لحاظ می شود.

به هر حال این را می خواستم بگویم که درست است که همیشه اثر را باید در محدوده زمانی و مکانی و شرایط خودش بررسی کرد، اما باید به ذات، برای خود اثرهم ارزش قایل بود، در حدی که بتوان با آن فارغ از پدید‌آورنده اش صحبت کرد. افراط در هر دو نگاه، طبعن خیلی چیزها را ندیده باقی می‌گذارد.

تا آنجایی که من می‌دانم، قرار بوده که در آلبوم جدید نامجو «آخ»، کارهای قدیمی و زمین مانده از ایران ارائه شود نه کارهای جدید. به همین دلیل من فکر می‌کنم این شعر باید جزو تجربه داخل ایرانی باشد نه آنجایی. حالا فضایی دیده که می‌تواند آن را ارائه کند. به همین دلیل، آن دسته نظرهایی که می‌گویند مثلن «تا دوتا لنگ و پاچه دید» و مثلن «ول گشت توی مملکت آزاد،  خودش را گم کرد» و «شروع کرد به این ادا و اطوارها»، همه را بالکل باید ریخت دور. کاری هم به این نداریم که علی رغم احمقانه بودن این حرف‌ها، متاسفانه درصد بالایی از مردم، این مدلی فکر می‌کنند.

کلن این نظرهای خاله زنکی، فی الواقع چرتی بیش محسوب نمی‌شوند. بگذریم.

آوانگارد و پیشرو بودن، در ذات خودش شاید تنها برای این ارزشمند باشد که چهارچوب‌ها را می‌شکند. همین. گاهی این چهارچوب‌ها در زمان و مکان خودشان ارزشمندند و مفید، و شکستن آنها اشتباه محض است و دم دست‌ترین نتیجه‌اش شاید فروپاشیدن بنیان بزرگتری مثل جامعه باشد. و گاهی برعکس. شکستن چهارچوب‌های پوسیده و وامانده از زمان، خدمت بزرگی‌ست که هنرمند می‌کند به جامعه‌اش.

یک مثال ساده‌اش را تقریبن همه‌مان تجربه کرده‌ایم. همیشه در خانواده‌ها، بچه‌هایی بوده اند که سرکشند. قاعده و قانون نمی‌گیرند. عرف خانواده را برنمی‌تابند. مثلن در تیپ و قیافه. در رشته تحصیلی. در نوع تجربیات و تفریحات. همیشه آن کسی که اولین بار این چهارچوب عرفی خانواده را می‌شکند، با سرزنش‌ها و درگیری‌های فراوانی روبروست. با مخالفت‌های فراوان. اما او اگر موفق شد و گذشت، برای بعدی‌هایی که خلاف عرف می‌خواهند شنا کنند، فضا بازتر و قابل پذیرش‌تر می‌شود و می‌توانند تجربه‌های سنگین‌تری بکنند. حالا تو این را تعمیم بده به جامعه. که میان خانواده و جامعه ما، همیشه شباهت‌های فراوانی بوده.

mohsen-namjoمحسن نامجو همیشه به خاطر این خارج عرف بودنش مورد هجوم بوده. اما این آهنگ در آلبوم آخرش مخالفت‌های زیادی را به همراه داشته و خواهد داشت. به خاطر فضا سازی و ارایه تصویر از اتفاقی و از کنشی و فضایی که تابویی به شدت ترسناک در میان ماست.

ث.ک.س و حواشی‌اش، برای جامعه ما، تابویی است که به نظر نمی‌آید به این زودی‌ها بشود از کنارش به سلامت گذشت. تابویی که با خرافات و مذهب و سنت‌ها و مدرنیته نصفه نیمه جامعه کنونی پیوند خورده.

نمی‌خواهم درباره این قضیه صحبت کنم، چون تخصصی درباره‌اش ندارم، اما فکر می‌کنم یکی از بزرگترین مشکلات جامعه ما، همین تابوی آزاردهنده و حواشی‌اش است.

شاید بخش مهم تابو بودن ث.ک.س، یکی به خاطر آن ترس و عذابی‌ست که از کودکی در ذهن‌ها می‌نهند  که هرکس فلان بکند بد است و در آتش می‌سوزد و …

بحث اصلی اینجاست که به دلیل عدم وجود آموزش‌های صحیح، در بسیاری از موارد، تفاوت بین نگاه هنری به مسائل جن.سیتی و نگاه ابزارگرایانه و کاربردی اصلن دیده نمی‌شود.

هیچ کس به یک فیلم یا عکس «پ.ورن»، به عنوان اثر هنری نگاه نمی‌کند. چون نگره و دید هنری در آن وجود ندارد. بلکه ساخته‌ای ست برای تح.ریک و یا لذت بردن.

مشکلی نیست!

اما مشکل آنجاست که در نگاه مردم، مثلن عکاسی «ن.ود N.ude»، یا مثلن فلان صحنه‌های عاشقانه فیلم یا کتاب، عنوان «پ.ورن» به خود می‌گیرد، گیریم با لفظ عامیانه «ص.حنه»!

کسی نمی‌تواند به «کوندرا»، بابت ارائه توصیفات هماغ.وشی‌ها و ث.ک.س در کتاب‌هایش، بگوید که تو «پو.رنو.گرافی» کرده‌ای. یا به «مارکز» بابت اشاره و توصیف آل.ت مرد.انگی مثلن، ایراد بگیرد که داری «پ.ور.نوگ.رافی» می‌کنی. می‌شود درباره هزاران هزاران فیلم و کتاب و نقاشی و عکسی بحث کرد که به ارائه ث.ک.س و ارتباط ج.ن.سی از زاویه‌ای و دیدی هنری می‌پردازند. میلیون‌ها نمونه از «پ.ورن» و «پ.ور.نوگ.رافی» را هم می‌توان ارائه کرد.

حالا در فرهنگ و هنر ما نبوده، یا اگر بوده به اندازه لازم بررسی و نقد نشده، بحث دیگری‌ست.

مشکل دقیقن از جایی شروع می شود که همه اینها با هم قاطی می‌شود و به یک چوب رانده می‌شود.

«نامجو» در این آلبوم آخرش، پا گذاشته روی خط قرمزها، اخلاقی، عرفی، سیاسی و اجتماعی. سوال من اینست؛ گر نه اینکه هنرمند آیینه جامعه خودش است. مگر نه اینکه هنرمند هر چه که می‌گذرد در اطرافش وام می‌گیرد، با ذهن خیالپردازش درگیر می‌کند، تغییر می‌دهد و به شکل یک محصول می‌گذارد روبرویمان؟

اثر هنری که خنثی باشد و بی‌ربط به جامعه و آدم‌ها و ذهنیت‌ها، هیچ وقت، هیچ وقت نه تنها در آن لحظه لذت بخش و موثر نیست، بلکه در تاریخ هم نمی‌شود رجوع کرد به آن.

فیلم «قضیه شکل اول، شکل دوم» کیارستمی را که اکران اینترنتی شد دوباره بعد از سال‌ها و دیدند همه، که آینه‌ای گذاشته برابر جامعه اول انقلابی سی سال پیش. و دوباره که ببینی، می‌فهمی که کجا انگشت گذاشته. زخمی که سی سال ازش گذشته و هنوز درمان نشده. «درباره الی» چرا خوب است. چرا حال آدم را بد می‌کند. چون آینه‌ای می‌گذارد جلوی دروغگوییمان و می‌زند توی گوشمان.

نمونه آشناتر، همین چندسال پیش بود که «برره» ساخته شد. چرا آنقدر که سایر کمدی‌های آب دوغ خیاری مدیری، بی گیر و گرفتاری کار می‌کردند و پول‌شان را در می‌آوردند، این یکی نشد؟ گرفتار شد به جامعه و مجلس و فلان و بهمان. چون آینه گرفت جلویمان و نشان داد که چه موجوداتی هستیم.

نامجو، آمده و توصیف کرده لحظات لذت بخش دوتا آدم را. از آن لحظاتی که کمتر کسی نداشته در زندگی‌‌اش. آمده و گذاشته پیش رویت. خط قرمز عرف جامعه بوده. مگر نه اینکه بایستی این خط قرمزهای آزاردهنده و دست و پاگیر برداشته شوند روزی. خوب یک نفر قدم اول را برمی‌دارد. دومی، قدم بعدی را و برو تا آخر.

جامعه‌ای که نشکند این عرف‌ها و قوانین دست و پاگیر را، می‌پوسد در درون خودش!

ما همان آدم‌هایی هستیم که با لذت فیلم‌های پنهانی ث.ک.س.ی دیگران را در موبایل‌هامان رد و بدل می‌کنیم. ما همان کسانی هستیم که در قضیه آن دخترک هنرپیشه آبرویمان پیش خودمان رفت. ادای اخلاق مداری که نباید دربیاوریم. آن هم در جامعه‌ای که بی اخلاقی و بداخلاقی از سر و ویش می‌بارد.

من فکر می‌کنم بیشترین مخالفت‌ها، با این شعر، نه به خاطر عرف جامعه است، نه به خاطر ث.ک.س است و تابوهایش. نه به خاطر خیلی چیزهای دیگر.

بیشتر مخالفت‌ها از باب آنست که آدم احساس می‌کند که یک نفر دارد خصوصی‌ترین و شخصی‌ترین لحظه‌اش را برایش به شعر و ترانه می‌خواند. برایش می‌گوید که چه کرده‌ای و چه شده و سیگاری گیرانده‌ای و الخ. این به ترانه خواندن، انگار که آینه می‌گذارد روبرویت، انگار که تو همذات پنداری می‌کنی با راوی.

اینست که حس می‌کنم دافعه ایجاد می‌کند در جامعه ما. هیچ کس نمی‌تواند مثلن هما.غوش.ی لذت بخشش را در میان هزاران چشم انجام دهد. حالا این شعر، دارد با ما یک همچین کاری می‌کند. دارد پرده را کنار می‌زند و نور می‌تاباند به آن اتاق تاریک.

به ما یادآوری می‌کند لحظات شخصی را. این شاید برای مایی که تابویی به آن بزرگی داشته‌ایم، و ناخودآگاه، به عقب و پس ذهن می‌رانیم همچین لحظات و تصاویری را، آزاردهنده است.

از سوی دیگر، به وجه دیگر شکل هم می‌شود نگاه کرد. داریم با واسطه هنرمند، دزدکی به لحظات خصوصی دونفر نگاه می‌کنیم. لذت، ترس و احساس گناه توامان، طبیعتن نقاب اخلاقی روی ما را جلو می‌آورد تا مبرا کنیم خودمان را از این اتفاقات.

همه ما تجربه‌هایی از دیدن عکس‌های «پ.ور.ن» در کودکی و نوجوانی، خواندن کتاب‌های ممنوعه‌ای مثل دیوان «عبید» را داشته‌ایم. تجربه شگرفی‌ست لذت بردن از کتاب، به همراه ترس از گناه و عواقبش. یک نوع بازی ذهنیست که خیلی‌ها مطمئنم تجربه‌اش کرده‌اند.

نترسیم. هرچه همه اجزای زندگی ما زمینی‌تر شوند و هاله قدسی مآب بی‌ارزش از دورشان کنار زده شود، راحت‌تر در این کره خاکی زندگی می‌کنیم. حدس می‌زنم که آدم‌های زمینی‌تر، آدم‌هایی که با بدن خودشان راحتند، با تجربیات خود راحتند، با همچین شعری راحت تر کنار می‌آیند. خودمان را گول نزنیم. ما هم انسانیم با تمایلات و علایق شبیه به همه انسان‌های دیگر. چرا می‌ترسیم از خودمان؟

دست محسن نامجو را می‌فشارم، بابت این پرده دری عرفی‌اش، گیریم که برای بعضی‌ها دردناک باشد، اما این واکسن‌ها لازمه زندگی در این جهان است.

————–

پ.ن: اشاره ای که کرده ام به «n.ude» (نهضت بر.هنه‌گی، بر.هنه نگاری) فقط یک بخش کوچک از حضور جن.سیت در هنر است. نمونه دم‌دستی اش آن تئوری است که می‌گوید بخشی از معماری اسلامی از جن.سیت تاثیر گرفته است. آنجا که «گنبد» را به سی.نه زنان و «مناره» را به آ.لت مردانه تشبیه می‌کند.

برای ن.ود می توانید اینها را ببینید عجالتن: + + +