چرا نداریم؟!

آهنگ در 1988 منتشر شد اما در ابتدا چندان مورد استقبال قرار نگرفت و از رده 51 لیست تک آهنگ‌های برتر بریتانیا بالاتر نرفت. در 1990 و پس از کمی دستکاری و اجرای مجدد، دیوید فینچر، کارگردان معروف، برای این آهنگ ویدیویی ساخت که از خود استینگ، گروهش و کریسپ، نویسنده انگلیسی در آن استفاده شده بود.

پس از این ویدیو و مشهور شدن آهنگ، طی سال‌ها بسیاری از این ترانه و آهنگ به صورت کلی یا جزیی استفاده یا آن را بازخوانی کرده‌اند.

• گروه “بلک آید پیز” “Black Eyed Peas” در سال 2005 برای آلبوم “Monkey Business“  از اجرای استینگ به عنوان خواننده میهمان استفاده کرد.
• امید جلیلی Omid Djalili کمدین ایرانی – بریتانیایی در شو کمدی خود در شبکه یک بی بی سی، The Omid Djalili Show این آهنگ را برای آگهی و تیزر برنامه خود به کار برد. جلیلی اسم آهنگ را به “یک ایرانی در بریتانیا” تغییر داد و اشعاری با محتوای “فرهنگ ایرانی-انگلیسی” به آن افزود.
• هواداران باشگاه فوتیال آرسنال، برای طرفداری و حمایت از “تئو والکات” بازیکن انگلیسی خود، بخشی از ترانه را برای او، با تغییراتی می‌خواندند. این اتفاق هنگامی رخ داد که در بسیاری از بازی‌ها، والکات تنها فرد انگلیسی در ترکیب 11 نفره آغاز بازی بود.
• آهنگ به بسیاری زبان‌های دیگر خوانده شده، از ژاپنی و اسپانیولی تا فرانسوی و ایتالیایی و آلمانی و سوئدی و …

Download mp3

اجراهای دیگر استینگ از این آهنگ: + + + +

I don’t drink coffee, I take tea my dear.

I like my toast done on one side,

and you can hear it in my accent when I talk.

I’m an Englishman in New York.

You see me walking down Fifth Avenue,

a walking cane here at my side;

I take it ev’rywhere I walk.

I’m an Englishman in New York.

Whoa

I’m an alien,

I’m a legal alien;

I’m an Englishman in New York.

Whoa

I’m an alien,

I’m a legal alien;

I’m an Englishman in New York.

If “manners maketh man,” as someone said,

he’s the hero of the day.

It takes a man to suffer ignorance and smile.

Be yourselfe, no matter what they say.

I’m an alien,

I’m a legal alien;

I’m an Englishman in New York.

Whoa

I’m an alien,

I’m a legal alien;

I’m an Englishman in New York.

Modesty, propriety can lead to notoriety,

but you could end up as the only one.

Gentleness, sobriety are rare in this society;

at night a candle’s brighter than the sun.

Takes more than combat gear to makes a man;

takes more than a license for a gun.

Confront your enemies, avoid them when you can;

a gentleman will walk, but never run.

If “manners maketh man,” as someone said,

he’s the hero of the day.

It takes a man to suffer ignorance and smile.

Be yourselfe, no matter what they say.

(Say) Be yourself, no matter what they say.

Be yourself, no matter what they say.

Be yourself, no matter what they say.

Be yourself, no matter what they say.

Be yourself, no matter what they say.

Whoa

I’m an alien,

I’m a legal alien;

I’m an Englishman in New York.

—–

اجراهای دیگر از این آهنگ:

• Davide Esposito “Italien à  Paris”

• Shinehead “Jamaican in new york”

• Tiken Jah Fakoly “Un Africain A Paris”

• 関西人 in Tokyo

و اجرای امید جلیلی، در آگهی برای “The Omid Djalili Show” در شبکه یک بی بی سی:

بعضی آدمها خوب بلدند روضه بخوانند، خوب بلدند فلسفه بگویند، از زمین و زمان. از یاس و خودمرده‌گی. اینها چسبیده ترینند به زندگی. بعضی دیگر اما، عمل می‌کنند، نابود می‌کنند خودشان را بی آنکه کسی بفهمد، بی آنکه جار بزنند و ترحم بخرند…

http://www.4shared.com/embed/77098124/62a533d0

تو کوچه‌مون دختری قد بلنده * آبله‌رو و کچل و لونده

شکم آورده طبل اسکندری * می‌خواد اونو به ریش من ببنده

نمی‌دونم که قسمتم چی می‌شه * عاقبتم با این کچل چی می‌شه

نمی‌دونم که قسمتم چی می‌شه * عاقبتم با این کچل چی می‌شه

به من می‌گه که بچه مال توئه * تو شیکمم روده‌هامو می‌جوه

آبرو مو برده توی محله * عکسشو چاپ کرده توی مجله

با آب و تاب داده زیرش نوشتن * تو خواب بودم بچه بارم گذاشتن

رفته کرده ز دست من شکایت * ننه‌ی پیرش از او کند حمایت

نمی‌دونم که بچه مال کیه * این زنیکه چرا از من شاکیه

نمی‌دونم که بچه مال کیه * این زنیکه چرا از من شاکیه

بعد از اینکه با من دعوا نمودند * یه روز که من به خونمون نبودم

ننم می‌گفت نشسته بود تو هشتی * آواز می‌خوندش به نوای دشتی

اگر تقی نبود تو سر نداشتی * اگر نقی نبود کمر نداشتی

دوتا دستات مال بقال کوچه * دوتا پاهات از پرتقال فروشه

چشم و گوشت مال حسین کبابی * به من می‌گه بکن تو یک ثوابی

بچه درست شده به این تمیزی * خدا رو خوش میاد آبروریزی؟

ننش شکایت شو پس گرفته * ولی یقه مو این ناکس گرفته

میگه نمی‌دونم الا و بلا * بچه مال توئه نه مش یداللّه

شما بگین که بچه مال کیه * این زنیکه حرف حسابی‌ش چیه

شما بگین که بچه مال کیه …

——————————————————————————

اسم این خوانندگان در آن زمان به صورت “طلائی” نوشته شده همه جا، من هم تغییر ندادم!

جمال الدین منبری

یاد تو

شعر: سعدی -  آهنگ: محمد سریر – خواننده: جمال الدین منبری

هر که‌ دل آرام‌ دید از دلش‌ آرام‌ رفت‌

چشم‌ ندارد خلاص‌ هر که‌ در این‌ دام‌ رفت

‌

یاد تو می‌رفت‌ و ما عاشق‌ و بی‌دل‌ بدیم‌

پرده‌ برانداختی‌ کار به‌ اتمام‌ رفت

‌‌

گر به‌ همه‌ عمر خویش‌ با تو برآرم‌ دمی‌

حاصل‌ عمر آن‌ دم‌ است‌ باقی‌ ایام‌ رفت

‌

ما قدم‌ از سر کنیم‌ در طلب‌ دوستان‌

راه‌ به‌ جایی‌ نبرد هر که‌ به‌ اقدام‌ رفت

‌

دانلود کنید، اینجا

‌متن شعر از اینجا

توضیحات بیشتر درباره‌ی آهنگ، اینجا و اینجا

مصاحبه با شخص خواننده، اینجا

* پ ن: نخندید… این قظعه برای دیوانه‌های دهه شصت، یعنی نوستالوژی آد‌مها و خانه‌ها! آدمهایی که رفتند ونیامدند. خانه های که خراب شدند و نماندند…

2- تقاطع تخت طاووس و سهروردی، چراغ طولانی دارد و بعدازظهرها به شدت هم شلوغ است. آمبولانس آمده بود پشت چراغ قرمز و دویست متری فاصله داشت با تقاطع. یک ماشین پلیس راهنمایی رانندگی بود با دو مامور و یک موتورسوار و چندتایی افسر و گروهبان. جمع‌شان جمع بود. هفتاد ثانیه‌ای زمان چراغ بود. اما با وجود آن همه آژیری که آمبولانس می‌کشید، محض رضای خدا یکی از این پلیس‌ها نرفت چراغ را تنظیم کند که سبز بشود و مریض برسد به بیمارستان یا آمبولانس برود سروقت مریضی چیزی.. پلیس‌ها آنقدر سرگرم جوک گفتن و یک قل دو قل بودن که هیچ کدام حتی نگاه نکردند به آمبولانسی بدبخت. راننده آمبولانس آنقدر دست تکان داد از توی ماشین که آخر سر یکی از این افسرهای وظیفه گویا دلش سوخت. بدو بدو آمد و ماشین‌های جلویی را جابه‌جا کرد تا آمبولانس توانست نم نم برسد به خط اول، که دیگر چراغ سبز شد و رفت.

3- رییس پلیس آبادان می‌گفت چرا آن عکاسی که عکس گرفته از چاقوکشی در استادیوم، یا فیلم‌برداری که یک دقیقه فیلم داشته، نیامده به پلیس بگوید که آنجا دارند چاقو می‌زنند همدیگر را، به فرض که پلیس ندیده بود، چرا آنها گزارش ندادند. فردوسی پور گفت: ای آقا، همین‌جا توی میدون کاج راست راست زدند و کشتند و هیچ اتفاقی هم نیافتاد.

4- اولین حس شخصی من در مواجه با هر پلیس ایرانی، ترسه! بی هیچ دلیل خاصی و بی هیچ نوع خلافی که مرتکب شده باشم.

5- هیچ وقت “اتفاق” برای ما نمی‌افته. اینو همیشه مطمئنیم.

6- به تو چه اصلا؟؟

7-   “روز سیاه” برای مردم تهران

چاقوکشی در ورزشگاه آبادان

ما، ایرانی ها بی شرف ترین موجودات عالمیم!!

ای تو روحت زندگی تکراری گه مال…

————————————————-

* معادل مودبانه‌ای برای “ت..ماتیک”. شاید!

_ بيداری…؟

_ اوهووم…

_ يه لطفي می‌كنی؟

_ چی؟!

_ فردا می‌تونی بچه رو از مهد بیاری…؟

_ تو نمی‌رسی بری؟

_ نه…

_ چرا؟

_ بايد برم ختم…

زن جمع می‌شود توی خودش و چنگ می‌زند به پتو.

_ ختم كی؟

_خودم!

تهران/زمستان82

بنیاد مکن تو حیله و دستان را

تو غرّه مشو از آن که می می‌نخوری

صد لقمه خوری که می غلام است آن را

*

دنیا دیدی و هر چه دیدی هیچ است

وآن نیز که گفتی و شنیدی هیچ است

سرتاسر آفاق دویدی هیچ است

وآن نیز که در خانه خزیدی هیچ است

*

امروز که نوبت جوانی من است

می نوشم از آنکه کامرانی من است

عیبم مکنید گرچه تلخ است، خوش است

تلخ است، از آنکه زندگانیِ من است

Audio: +

Stylus Magazine called it "a great slice-and-dice hit of fucked-up electroclash".

Lyric:

I’m gonna wake up, yes and no

I’m gonna kiss, some part of

I’m gonna keep this secret

I’m gonna close my body now

I guess die another day

I guess I’ll die another day

I guess die another day

I guess I’ll die another day

I guess die another day,

I guess I’ll die another day,

I guess die another day,

I guess I’ll die another day

Sigmund Freud

Analyse this

Analyse this

Analyse this, this, this….

I’m gonna break the cycle

I’m gonna shake up the system

I’m gonna destroy my ego

I’m gonna close my body now

I think I’ll find another way

There’s so much more to know

I guess I’ll die another day

It’s not my time to go

For every sin, I’ll have to pay

I’ve time to work, I’ve time to play

I think I’ll find another way

It’s not my time to go

I’m gonna avoid the cliché

I’m gonna suspend my senses

I’m gonna delay my pleasure

I’m gonna close my body now

I guess die another day

I guess I’ll die another day

I guess I die another day

I guess I’ll die another day

I think I’ll find another way

There’s so much more to know

I guess I’ll die another day

It’s not my time to go

I guess die another day

I guess I’ll die another day

I guess die another day

I guess I’ll die another day

Another Day (x6)

Video:

The Remixes: * Dirty Vegas *  Felix Da Housecat *  Deepsky *  Thunderpuss *  Felix Da Housecat * Maverick

- کیو کیو، سرتو بدزد کلانتر

صدایش را تو دماغی می‌کند

- اگه کلات بیوفته اینورا زنده نمیزارمت کلانتر، کیو کیو

پسرک، می خزد زیر میز نهارخوری

- کیو کیو، دستگیرت می کنم، کیو کیو کیو

و سه تا تیر پشت سر هم شلیک می‌کند

- باید اسبای مردمو پس بدی

پدر، آرام حرکت می‌کند و پناه می‌گیرد پای میز تلویزیون

- کیو کیو، تتق تق تق تق، ها ها! من مسلسل دارم

پسرک هفت تیرش را پر می‌کند. کلاهش را می‌کشد پایین

- ها ها، الان نیروهای کمکی می‌رسه، بهتره که تسلیم بشی

و می‌غلتد روی فرش تا می رسد به بخاری و پناه می‌گیرد

مرد نشانه می‌گیرد

- الان با مسلسل سوراخ سوراخت می‌کنم پسر، بهتره که جونتو برداری و فرار کنی

پسرک خنده ای می‌کند؛ با هفت تیرش، پشت گوشش را می‌خاراند

- هه هه، من فرار نمی‌کنم، تا هر جا هم که فرار کنی دنبالت میام، کیو کیو

مرد نشانه می‌رود

- سوراخ سوراخت می‌کنم، کیو کیو، الان می‌گیرمت

پسرک می‌خندد

ها ها، تو که اصلن نمی‌تونی پاشی چجوری می‌خوای منو بگیری، کیو کیو

دو تیر آخر، می‌نشیند به قلب مرد. رویش را برمی‌گرداند، دست می‌اندازد و چرخ‌های ویلچرش را می‌چرخاند و  می‌رود پای پنجره.

- من خسته شدم پسرم. بازی دیگه بسه…

اساس این دنیا بر “بده بستان” است. تا چیزی ندهی، چیزی نمی ستانی. برای آنکه چیزی بستانی هم باید چیزی بدهی. امکان ندارد “چیزی” بدست بیاوری، در حالی که در قبال آن “چیزی” را از دست نداده باشی.

هر که گفت این دروغ است، یا ساده لوح است یا شیاد.

خوب؟

می خواهد مالی باشد یا احساسی، سیاسی باشد یا اقتصادی.

پس عزیزم؛ برای کسی بمیر که برایت تب کنه!

این هیچ وقت یادت نره.

اما برای اینکه هنرمند خوبی باشی، باید “خیال پرداز” خوبی هم باشی.

اگه نتونی بین این دوتا “بالانس” ایجاد کنی، به مشکل برمی‌خوری.

همینجوری.

دستی به سبیلش کشید و گفت: الانم می‌گم…

مرد، پک زد به سیگارش و دستهایش راگذاشت روی گردن زن و فشار داد.

- تو خودت خوب می‌دونی، من آدمی نیستم که زیر حرفم بزنم.

تهران – زمستان 88

نوکر خودم، آقای خودم

تو مرا استخدام کردی

و حقوقم نصف شد، شاید هم کمتر

بی مرخصی، بدون بیمه و مزایا

با اضافه کاری اجباری روزانه

در ازایش، به من دلخوشی دادی

دلخوشی داشتن تو…

"Just Walk Away" by: morbidtdhegrim

نوشته شده در نوشته ها, هنر ]]> http://littlefarbod.wordpress.com/2010/01/09/%da%86%d8%aa%d8%b1%d8%aa-%d8%b1%d9%88-%d8%a8%d9%86%d8%af%d8%a7%d8%b2-%d9%88-%d8%a8%d8%b1%d9%88/feed/ 1 Farbod Just_Walk_Away_by_morbidtdhegrim http://littlefarbod.wordpress.com/2010/01/01/%d8%a2%d8%af%d9%85-%d8%a8%d8%b9%d8%b6%db%8c-%d9%88%d9%82%d8%aa-%d9%87%d8%a7-%d9%85%db%8c-%d8%a8%d9%80%d9%8f%d8%b1%d8%af/ http://littlefarbod.wordpress.com/2010/01/01/%d8%a2%d8%af%d9%85-%d8%a8%d8%b9%d8%b6%db%8c-%d9%88%d9%82%d8%aa-%d9%87%d8%a7-%d9%85%db%8c-%d8%a8%d9%80%d9%8f%d8%b1%d8%af/#comments Fri, 01 Jan 2010 16:13:09 +0000 Farbod http://littlefarbod.wordpress.com/?p=1560 ]]>

شوخ بود. لجباز. بد دهن نبود هیچ وقت. مهربان بود. خیلی مهربان بود. مقرراتی بود و به شدت نظم گرا. تا جایی که فریاد ما بچه ها و نوجوانها را در می آورد. ولی همه دوستش داشتند.

بزرگ فامیل بود. فامیلی به آن گندگی که نه سرش پیدا بود نه تهش. بزرگ بود اما هیچ وقت سوء استفاده نکرد از بزرگی اش. هیچ چیزی برای خودش نخواست. تا آخرین لحظه زندگی اش کار کرد و کار کرد. سخت گرفت به خودش و کار کرد.

نیمی از زندگی ام را مدیونشم. شاید حتی بیشتر. از کتابهایی که داشت. خط خوشی که داشت. احترام و ادبی که داشت. کتابهایی که برایم می خرید. احترامی که می گذاشت و اخترامی که به انتخابت می گذاشت.

همیشه احساس غرور کرده بودم از داشتن همچین آدمی در زندگی.

هیچ کس کامل نیست. صعف هایی دارد. کمی هایی دارد. اما می دانم که هیچ وقت نخواسته که عمدن بد باشد. نمی توانسته عمدن بد باشد. بزرگترین عیبش این بود که برای دیگران آنقدر به خودش سخت می گرفت که داد همه را درمی آورد. که خودش را نابود می کرد.

عمر تمام می شود به هر حال. ناراحت هستم. اما بیشتر عصبانی ام از دست خودش، که نابود کرد خودش را، و از دست آن بی شعورانی که احاطه اش کردند و با حماقت و خودخواهی شان، پیرش کردند.

دلم برایش تنگ می شود. جایش خالیست. آخرین باری که دیدمش، چند دقیقه ای، نوروز امسال بود، دم در خانه اش. عیدی داد بهم. من هم عیدی دادم بهش. می خندید و می خندیدیم. رسم نبود که کوچکی مثل من به بزرگی مثل او عیدی بدهد. اما دادم و با اصرار گرفت. می خندید. دوستش داشتم. دوستش دارم. همیشه برایم اسطوره ماند. حتی وقتی ضعفهایش را شناختم. لجبازی اش را شناختم. نابود کردن خودش را دیدم.

دلم تنگ می شود برایت دایی جان. دلم تنگ می شود برایت.

“

The Cranberries rose to international fame in the 1990s with their debut album, Everybody Else Is Doing It, So Why Can’t We?, sold over five million copies in the United States. The group was one of the most successful rock acts of the ’90s and sold over 14.5 million albums in the United States alone. The band has achieved four top 20 albums on the Billboard 200 chart and eight top 20 singles on the Modern Rock Tracks chart.

In 2009 The Cranberries reunited. The band is currently on a North American tour, followed by dates in Europe in early 2010. (Wikipedia)

“Zombie” is a protest song by the Irish band The Cranberries from the 1994 albumNo Need to Argue. The song, which laments The Troubles in Northern Ireland, was written by Dolores O’Riordan, singer of the band. It features a heavy guitar riff which is uncharacteristic of the band’s usual sound, more akin to the grunge/alternative metal sound that was popular at the time than their usual alternative rock style. This song met great success in many countries, including France, Belgium, Austria, Australia and Germany where it topped the charts. (Wikipedia)

Audio: +

Lyric:

Another head hangs lowly,

Child is slowly taken.

And the violence caused such silence,

Who are we mistaken?

But you see, it’s not me, it’s not my family.

In your head, in your head they are fighting,

With their tanks and their bombs,

And their bombs and their guns.

In your head, in your head, they are crying…

In your head, in your head,

Zombie, zombie, zombie,

Hey, hey, hey. What’s in your head,

In your head,

Zombie, zombie, zombie?

Hey, hey, hey, hey, oh, dou, dou, dou, dou, dou…

Another mother’s breakin’,

Heart is taking over.

When the vi’lence causes silence,

We must be mistaken.

It’s the same old theme since nineteen-sixteen.

In your head, in your head they’re still fighting,

With their tanks and their bombs,

And their bombs and their guns.

In your head, in your head, they are dying…

In your head, in your head,

Zombie, zombie, zombie,

Hey, hey, hey. What’s in your head,

In your head,

Zombie, zombie, zombie?

Hey, hey, hey, hey, oh, oh, oh,

Oh, oh, oh, oh, hey, oh, ya, ya-a…

Official Video:

Other Videos:

Live in Paris 1999 -  Live In London -  Andrew Spencer Jumpstyle Remix (with lyrics)

نوشته شده در موسیقی ]]> http://littlefarbod.wordpress.com/2009/11/29/the-cranberries-zombie/feed/ 4 Farbod The_Cranberries_Zombie zombie http://littlefarbod.wordpress.com/2009/11/24/%d9%85%d9%86-%d8%b1%d9%81%d8%aa%d9%85-%d9%85%db%8c%e2%80%8c%d8%b1%d9%88%d9%85-%d8%ac%d8%a7%db%8c%d8%b2-%d9%86%db%8c%d8%b3%d8%aa/ http://littlefarbod.wordpress.com/2009/11/24/%d9%85%d9%86-%d8%b1%d9%81%d8%aa%d9%85-%d9%85%db%8c%e2%80%8c%d8%b1%d9%88%d9%85-%d8%ac%d8%a7%db%8c%d8%b2-%d9%86%db%8c%d8%b3%d8%aa/#comments Tue, 24 Nov 2009 15:39:37 +0000 Farbod http://littlefarbod.wordpress.com/?p=1527 ]]> من رفتم. می‌روم جایز نیست!

Into the sea by aimeelikestotakepics

گوش کنید: سیاوش قمیشی » حکایت » چوپان

خسته شدم دیگه…

می‌ترسم مجبور شم خودم آخرش تمومش کنم!

Gordon Matthew Thomas Sumner,  (born 2 October 1951), widely known by his stage name Sting, is a musician and actor… (Wikipedia)

Craig Ashley David (born 5 May 1981) is an English R&B singer-songwriter… (Wikipedia)

“Rise & Fall” is a song by award-winning R&B artist Craig David and the third single taken from his album Slicker Than Your Average. The song, a collaboration with British musician Sting, returned David to the UK top five, peaking at number two on the UK Singles Chart… (Wikipedia)

Audio: +

lyrics

Sometimes in life you feel the fight is over,

And it seems as though the writings on the wall,

Superstar you finally made it,

But once your picture becomes tainted,

It’s what they call,

The rise and fall [x2]

I always said that I was gonna make it,

Now it’s plain for everyone to see,

But this game I’m in don’t take no prisoners,

Just casualties,

I know that everything is gonna change,

Even the friends I knew before me go,

But this dream is the life I’ve been searching for,

Started believing that I was the greatest,

My life was never gonna be the same,

Cause with the money came a different status,

That’s when things change,

Now I’m too concerned with all the things I own,

Blinded by all the pretty girls I see,

I’m beginning to lose my integrity

Sometimes in life you feel the fight is over,

And it seems as though the writings on the wall,

Superstar you finally made it,

But once your picture becomes tainted,

It’s what they call,

The rise and fall

I never used to be a troublemaker,

Now I don’t even wanna please the fans,

No autographs,

No interviews,

No pictures,

And less demands,

Given advices that were clearly wrong,

The types that seem to make me feel so right,

But some things you may find can take over your life,

Burnt all my bridges now I’ve run out of places,

And there’s nowhere left for me to turn,

Been caught in comprimising situations,

I should have learnt,

From all those times I didn’t walk away,

When I knew that it was best to go,

Is it too late to show you the shape of my heart,

Sometimes in life you feel the fight is over,

And it seems as though the writings on the wall,

Superstar you finally made it,

But once your picture becomes tainted,

It’s what they call,

The rise and fall

Now I know,

I made mistakes,

Think I don’t care,

But you don’t realise what this means to me,

So let me have,

Just one more chance,

I’m not the man I used to be,

Used to beeeeeeeeeee

Sometimes in life you feel the fight is over,

And it seems as though the writings on the wall,

Superstar you finally made it,

But once your picture becomes tainted,

It’s what they call,

The rise and fall [x3]

Official Video:

Other Videos:

Studio Version

Live at Totp 9-5-2003

New Remix by dj zack

Karaoke

نوشته شده در موسیقی ]]> http://littlefarbod.wordpress.com/2009/11/13/craig-david-ft-sting-rise-and-fall/feed/ 1 Farbod Craig David Featuring Sting - Rise & Fall Craig David Featuring Sting - Rise & Fall (CD) http://littlefarbod.wordpress.com/2009/10/31/httpwp-mep3dza-nx/ http://littlefarbod.wordpress.com/2009/10/31/httpwp-mep3dza-nx/#comments Sat, 31 Oct 2009 16:58:30 +0000 Farbod http://littlefarbod.wordpress.com/?p=1485 ]]> نیما در وبلاگش، عصیان می نویسه:

سایت مَشِبل یکی از سایت‌ها مشهور اینترنت در حوزه رسانه‌های اجتماعی هست. هدف رقابت جوایز اوپن وب پیدا کردن بهترین نوآوری‌های عمده در فناوری وب و دستاوردهای اجتماعی در حوزه رسانه‌هاست. برای سومین سال این سایت در نظر داره تا این مسابقه رو برگزار کنه. برنده‌ها با سیستم رأی‌گیری آنلاین توسط کاربران اینترنت انتخاب می‌شن.
اولین دوره این رقابت‌ها در سال 2007 و با بیش از 250 هزار رأی و بیشتر از 20 میلیون بازدیدکننده و همکاری بیشتر از 50 وبلاگ بین‌المللی برگزار شد.
دومین دوره هم در 26 حوزه و همکاری بیش از 100 وبلاگ بین‌المللی از 25 کشور و در 10 زبان برگزار شد که برنده‌ها با استفاده از 250 هزار نامزد و 80 هزار رأی در دور اول و 90 هزار رأی در دور دوم انتخاب شدن.
امسال هم که دوره سوم این رقابت‌ها برگزار می‌شه، تعداد شرکت‌کننده‌ها داره لحظه به لحظه افزایش پیدا می‌کنه. داشتم یه تعدادی رو نامزد می‌کردم و رأی می‌دادم که رسیدم به یکی از بخش‌های این مسابقه که به نظرم بسیار جالب اومد. در بخش عکس‌ها و ویدئوها، یک قسمتی هست که باید ویدئوی برتر سال رو در یوتیوب انتخاب کنیم. با خودم فکر کردم که تأثیرگذارترین ویدئویی که روی یوتیوب در سال گذشته دیدم، چیه. بلافاصله ویدئوی کشته شدن ندا آقاسلطان به یادم اومد. به نظرم این ویدئو تأثیرگذارترین در سال گذشته بوده و خیلی‌ها بعد از دیدنش در سراسر دنیا از موافق تا مخالف دولت ایران، واکنش‌های متعددی نشون دادن. به نظرم جا داره که کاربرای ایرانی برای رأی دادن به نامزدهای خودشون شرکت کنن و اگه موافقن در بخش بهترین ویدئوی یوتیوب، به همین ویدئو رأی بدن.
سیستم رأی دادن هم خیلی ساده‌ست. باید از طریق حساب کاربری توییتر یا فیس‌بوک در مشبل وارد شد و رأی داد. در واقع اگر عضو فیس‌بوک یا توییتر نیستین، نمی‌تونین رأی بدین.
اگه می‌خواین توی وبلاگ یا سایتتون به بقیه توصیه کنین که به این ویدئو رأی بدن، می‌تونین از بخش پروموت، یه ویجت برای این ویدئو درست کنین و توی وبلاگ یا وب‌سایتتون بذارین.

سیگار گران، کافه نشینی، غذای گران رستورانی، آژانس، لباس، هله‌هوله و خیلی چیزهای دیگر.

لیست را که تمام کردم، به این فکر افتادم که برای سروسامان دادن به این زندگی نکبتی شاید بهتر باشد یک سری آدم‌ها را هم از زندگی‌ام حذف کنم. اما دیدم، آنها خیلی قبل‌تر من را کنار گذاشته‌اند. خط کشیده‌اند روی من. آدمی نمانده که بخواهم درباره‌اش فکر کنم حتی، چه برسد که حذفش کنم. لیست را گذاشتم توی جیبم.

...

جناب آقای کریستوف پلایتگین؛

ریاست محترم بازرگانی بنگاه رسانه‌ای رویترز؛

با سلام!

شنیدن خبر اهدای جایزه محمد امین به وبلاگ نویسان ایرانی، به خاطر «تعهد، شجاعت و فداکاری آن‌ها تحت شرایط جان‌فرسا و فشارهای فوق‌العاده در حین پوشش دادن اخبار انتخابات ریاست‌جمهوری» به اندازه‌ی تلخیِ اهدای این جایزه به سرکار خانم دلبر توکلی، به عنوان نماینده وبلاگ نویسان، مسرّت بخش بود!

شکی نیست بلاگ نویسانی که در طول دوره سانسور شدید رسانه‌ها، زندگی‌شان را برای خبررسانی از وضعیت ملتهب ایران، قمار می‌کردند، شایسته دریافت این جایزه هستند، اما باید از خود پرسید که آیا بلاگ‌نویسی که حتی در این دوره، وبلاگش با موضوعات دیگر هم به روز نشده، می‌تواند شایسته نمایندگی از این قشر، جهت دریافت نشان شجاعت باشد؟!

مگر نبودند بلاگ‌نویسانی همچون سمیه توحیدلو، وحید آنلاین، حنیف مزروعی، مهدی محسنی و… که در این راه دربند شده اند و در به در گردیده‌اند؟! آیا اهدای این جایزه، به نویسنده وبلاگ “خانه دلبر” – که به صراحت می‌توان گفت اکثریت قاطع بلاگ‌نویسان و بلاگ‌خوانان فارسی، وی را تا این زمان نمی‌شناختند! – نوعی کم ارزش جلوه دادن تلاش این عزیزان نیست؟! آیا بهتر نبود، که اصلاً این جایزه به شخص خاصی اهدا نمی‌شد تا اینکه به دم دست‌ترین فرد تعلق گیرد؟!

انتظار جامعه بلاگ نویسان ایرانی، از رویترز بیش از این‌ها بود! حداقلش اینکه وبلاگِ شخصی را که به عنوان نماینده بلاگستان، معرفی کرده‌اید از نظر می‌گذراندید!

حقیر و بسیاری دیگر از بلاگ‌نویسان ایرانی، خواستار شنیدن عذرخواهی رسمی رویترز به دلیلِ خبط پیش آمده هستیم.

وبلاگ‌نویسانی که این نامه را امضا کرده اند:

ویولت

حسین میری

آقای زیپ و خانم زیگزاگ

قدم زدنهای یک مرد در دنیای مجازی

افیون

عزیزم! گوشی رو بردار

آیدا رنگی

بلاگنوشت

با این  حال اعطای جایزه به کسی که نه “وبلاگنویس” – به معنای تعریف متعارفی که می دانیم – است و نه “فعال عرصه وب”، تودهنی بدموقع و زشتی بود به فعالان اینترنت ایرانی که برای وقایع دقیق اتفاقات، بعضی‌هاشان حتی جانشان – تاکید می کنم روی “جان” – را به خطر انداختند و با انواع مشکل‌های باورنکردنی روبرو بودند.

کم نبودند کسانی که با گزارش زنده از درون وقایع، با ارسال خبرها، تصویرها و ویدیوها به توییتر، فیس بوک، یوتوب، فرندفید، گوگل ریدر، بالاترین، ای میل‌ها و … بار اصلی خبررسانی را در غیاب رسانه‌های بی طرف به عهده داشتند. اضافه کنید به این تعداد، هزاران نفری را که فقط با “شر” کردن و به اشتراک گذاشتن این خبرها، همه دنیا را به معنی واقعی کلمه خبر کردند از آنچه می گذشت در آن روزهای لعنتی.

خانم “دلبر توکلی”، نمی دانم چطور شما انتخاب شدید برای این جایزه، به هر حال یا داوران واقعن با فضای وب فارسی آشنا نبودند، یا ایرانیانی که به آنان مشاوره دادند، از سر ندانستن، یا خودخواهی و رفیق خواهی، شما را معرفی کرده‌اند. هر چه بوده، اگر کمی وجدان داشتی، نباید می‌پذیرفتی این جایزه را! نباید قبول می‌کردی!

خیلی‌های دیگر بودند، که هزاران برابر شما، استحقاق اندکی تشویق را داشتند. خیلی‌های دیگر را با تاکید می گویم و مطمئنم.

هر چه بر سر ما می آید، از حماقت و تنگ نظری و خودخواهی ماست. وبلاگستان فارسی واقعن باید خودش را شماتت کند بابت این اتفاق. مقصر خود ما بودیم که پشت همدیگر نبودیم هیچ وقت. چه از قضیه حسین درخشان بگیر تا این اتفاق آخر. تنگ نظری را کنار بگذارید و ببینید که چه راحت نادیده مان می‌گیرند.

مرتبط: + + + + + + + + + + +

2- متن طولانی‌ست، ببخشید، ولی نمی شد کوتاه‌تر نوشت!

3- این به هر حال واکنش اولیه است نسبت به یک اثر. زمان که بگذرد، طبعن بهتر می‌شود قضاوت کرد.

4- من منتقد موسیقی نیستم. این نوشته نقد موسیقایی نیست.

5- این متن‌ها هم شاید به درد بخورد خواندنشان:  من از ژورنالیسم بدم می آید… خیلی!! ، هنرمند یا هنربند… مساله این است! ، نظرات تعدادی از شنوندگان آلبوم “آخ“  ، نامجو در هاگوارتز ، ما دو درازسيگارکِشنده‌گانيم + ، آخ از دست محسن نامجو!

آلبوم آخ + ، آهنگ بینظیر +

محسن نامجو، به عنوان پدیده این سال‌ها همیشه مورد نقد بوده. یا مورد فحش‌کاری‌های شدید و تعریف‌های بی حد وحصر. این طبیعت هر هنرمند پیشرو و آوانگاردی ست که همیشه در منتهای درجه تنفر یا دوست داشتن باهاش برخورد بشود.

در نقدهای ادبی و هنری، روش‌های زیادی هست. از تجربیات یونان باستان گرفته تا کلاسیک‌ها و مدرن ترها و غیره. سطحی‌ترین نقد، همیشه آن بوده که همه چیز اثر را، صرفن با شرایط خالق آن سنجیده‌اند و ربطش داده‌اند به ننه بابای طرف یا تجربیات شخصی و امثال آن.

درصورتی که فی الواقع خیلی از آثاری که تولید می‌شوند، فقط درصد کمی به شخصیت هنرمند ربط دارند، شاید حتی گاهی آنقدر کم که به حساب نیاید.

اما در نگرش مدرن، نظریه‌هایی هست که آقاجان، وقتی اثری پدید آمد دیگر ربطی به خالق ندارد. تمام شد و رفت. مثلن اینکه همینگوی، در اواخر عمر دچار ضعف قوای ج.نسی شده بود، در دیدگاه‌های سنتی می‌شود منبع و منشا بسیاری از آثار آخرینش، ولی در دیدگاه‌های مدرن‌تر هیچ تاثیری، یا تاثیر کمی برای آن لحاظ می شود.

به هر حال این را می خواستم بگویم که درست است که همیشه اثر را باید در محدوده زمانی و مکانی و شرایط خودش بررسی کرد، اما باید به ذات، برای خود اثرهم ارزش قایل بود، در حدی که بتوان با آن فارغ از پدید‌آورنده اش صحبت کرد. افراط در هر دو نگاه، طبعن خیلی چیزها را ندیده باقی می‌گذارد.

تا آنجایی که من می‌دانم، قرار بوده که در آلبوم جدید نامجو “آخ”، کارهای قدیمی و زمین مانده از ایران ارائه شود نه کارهای جدید. به همین دلیل من فکر می‌کنم این شعر باید جزو تجربه داخل ایرانی باشد نه آنجایی. حالا فضایی دیده که می‌تواند آن را ارائه کند. به همین دلیل، آن دسته نظرهایی که می‌گویند مثلن “تا دوتا لنگ و پاچه دید” و مثلن “ول گشت توی مملکت آزاد،  خودش را گم کرد” و “شروع کرد به این ادا و اطوارها”، همه را بالکل باید ریخت دور. کاری هم به این نداریم که علی رغم احمقانه بودن این حرف‌ها، متاسفانه درصد بالایی از مردم، این مدلی فکر می‌کنند.

کلن این نظرهای خاله زنکی، فی الواقع چرتی بیش محسوب نمی‌شوند. بگذریم.

آوانگارد و پیشرو بودن، در ذات خودش شاید تنها برای این ارزشمند باشد که چهارچوب‌ها را می‌شکند. همین. گاهی این چهارچوب‌ها در زمان و مکان خودشان ارزشمندند و مفید، و شکستن آنها اشتباه محض است و دم دست‌ترین نتیجه‌اش شاید فروپاشیدن بنیان بزرگتری مثل جامعه باشد. و گاهی برعکس. شکستن چهارچوب‌های پوسیده و وامانده از زمان، خدمت بزرگی‌ست که هنرمند می‌کند به جامعه‌اش.

یک مثال ساده‌اش را تقریبن همه‌مان تجربه کرده‌ایم. همیشه در خانواده‌ها، بچه‌هایی بوده اند که سرکشند. قاعده و قانون نمی‌گیرند. عرف خانواده را برنمی‌تابند. مثلن در تیپ و قیافه. در رشته تحصیلی. در نوع تجربیات و تفریحات. همیشه آن کسی که اولین بار این چهارچوب عرفی خانواده را می‌شکند، با سرزنش‌ها و درگیری‌های فراوانی روبروست. با مخالفت‌های فراوان. اما او اگر موفق شد و گذشت، برای بعدی‌هایی که خلاف عرف می‌خواهند شنا کنند، فضا بازتر و قابل پذیرش‌تر می‌شود و می‌توانند تجربه‌های سنگین‌تری بکنند. حالا تو این را تعمیم بده به جامعه. که میان خانواده و جامعه ما، همیشه شباهت‌های فراوانی بوده.

محسن نامجو همیشه به خاطر این خارج عرف بودنش مورد هجوم بوده. اما این آهنگ در آلبوم آخرش مخالفت‌های زیادی را به همراه داشته و خواهد داشت. به خاطر فضا سازی و ارایه تصویر از اتفاقی و از کنشی و فضایی که تابویی به شدت ترسناک در میان ماست.

ث.ک.س و حواشی‌اش، برای جامعه ما، تابویی است که به نظر نمی‌آید به این زودی‌ها بشود از کنارش به سلامت گذشت. تابویی که با خرافات و مذهب و سنت‌ها و مدرنیته نصفه نیمه جامعه کنونی پیوند خورده.

نمی‌خواهم درباره این قضیه صحبت کنم، چون تخصصی درباره‌اش ندارم، اما فکر می‌کنم یکی از بزرگترین مشکلات جامعه ما، همین تابوی آزاردهنده و حواشی‌اش است.

شاید بخش مهم تابو بودن ث.ک.س، یکی به خاطر آن ترس و عذابی‌ست که از کودکی در ذهن‌ها می‌نهند  که هرکس فلان بکند بد است و در آتش می‌سوزد و …

بحث اصلی اینجاست که به دلیل عدم وجود آموزش‌های صحیح، در بسیاری از موارد، تفاوت بین نگاه هنری به مسائل جن.سیتی و نگاه ابزارگرایانه و کاربردی اصلن دیده نمی‌شود.

هیچ کس به یک فیلم یا عکس “پ.ورن”، به عنوان اثر هنری نگاه نمی‌کند. چون نگره و دید هنری در آن وجود ندارد. بلکه ساخته‌ای ست برای تح.ریک و یا لذت بردن.

مشکلی نیست!

اما مشکل آنجاست که در نگاه مردم، مثلن عکاسی “ن.ود N.ude”، یا مثلن فلان صحنه‌های عاشقانه فیلم یا کتاب، عنوان “پ.ورن” به خود می‌گیرد، گیریم با لفظ عامیانه “ص.حنه”!

کسی نمی‌تواند به “کوندرا”، بابت ارائه توصیفات هماغ.وشی‌ها و ث.ک.س در کتاب‌هایش، بگوید که تو “پو.رنو.گرافی” کرده‌ای. یا به “مارکز” بابت اشاره و توصیف آل.ت مرد.انگی مثلن، ایراد بگیرد که داری “پ.ور.نوگ.رافی” می‌کنی. می‌شود درباره هزاران هزاران فیلم و کتاب و نقاشی و عکسی بحث کرد که به ارائه ث.ک.س و ارتباط ج.ن.سی از زاویه‌ای و دیدی هنری می‌پردازند. میلیون‌ها نمونه از “پ.ورن” و “پ.ور.نوگ.رافی” را هم می‌توان ارائه کرد.

حالا در فرهنگ و هنر ما نبوده، یا اگر بوده به اندازه لازم بررسی و نقد نشده، بحث دیگری‌ست.

مشکل دقیقن از جایی شروع می شود که همه اینها با هم قاطی می‌شود و به یک چوب رانده می‌شود.

“نامجو” در این آلبوم آخرش، پا گذاشته روی خط قرمزها، اخلاقی، عرفی، سیاسی و اجتماعی. سوال من اینست؛ گر نه اینکه هنرمند آیینه جامعه خودش است. مگر نه اینکه هنرمند هر چه که می‌گذرد در اطرافش وام می‌گیرد، با ذهن خیالپردازش درگیر می‌کند، تغییر می‌دهد و به شکل یک محصول می‌گذارد روبرویمان؟

اثر هنری که خنثی باشد و بی‌ربط به جامعه و آدم‌ها و ذهنیت‌ها، هیچ وقت، هیچ وقت نه تنها در آن لحظه لذت بخش و موثر نیست، بلکه در تاریخ هم نمی‌شود رجوع کرد به آن.

فیلم “قضیه شکل اول، شکل دوم” کیارستمی را که اکران اینترنتی شد دوباره بعد از سال‌ها و دیدند همه، که آینه‌ای گذاشته برابر جامعه اول انقلابی سی سال پیش. و دوباره که ببینی، می‌فهمی که کجا انگشت گذاشته. زخمی که سی سال ازش گذشته و هنوز درمان نشده. “درباره الی” چرا خوب است. چرا حال آدم را بد می‌کند. چون آینه‌ای می‌گذارد جلوی دروغگوییمان و می‌زند توی گوشمان.

نمونه آشناتر، همین چندسال پیش بود که “برره” ساخته شد. چرا آنقدر که سایر کمدی‌های آب دوغ خیاری مدیری، بی گیر و گرفتاری کار می‌کردند و پول‌شان را در می‌آوردند، این یکی نشد؟ گرفتار شد به جامعه و مجلس و فلان و بهمان. چون آینه گرفت جلویمان و نشان داد که چه موجوداتی هستیم.

نامجو، آمده و توصیف کرده لحظات لذت بخش دوتا آدم را. از آن لحظاتی که کمتر کسی نداشته در زندگی‌‌اش. آمده و گذاشته پیش رویت. خط قرمز عرف جامعه بوده. مگر نه اینکه بایستی این خط قرمزهای آزاردهنده و دست و پاگیر برداشته شوند روزی. خوب یک نفر قدم اول را برمی‌دارد. دومی، قدم بعدی را و برو تا آخر.

جامعه‌ای که نشکند این عرف‌ها و قوانین دست و پاگیر را، می‌پوسد در درون خودش!

ما همان آدم‌هایی هستیم که با لذت فیلم‌های پنهانی ث.ک.س.ی دیگران را در موبایل‌هامان رد و بدل می‌کنیم. ما همان کسانی هستیم که در قضیه آن دخترک هنرپیشه آبرویمان پیش خودمان رفت. ادای اخلاق مداری که نباید دربیاوریم. آن هم در جامعه‌ای که بی اخلاقی و بداخلاقی از سر و ویش می‌بارد.

من فکر می‌کنم بیشترین مخالفت‌ها، با این شعر، نه به خاطر عرف جامعه است، نه به خاطر ث.ک.س است و تابوهایش. نه به خاطر خیلی چیزهای دیگر.

بیشتر مخالفت‌ها از باب آنست که آدم احساس می‌کند که یک نفر دارد خصوصی‌ترین و شخصی‌ترین لحظه‌اش را برایش به شعر و ترانه می‌خواند. برایش می‌گوید که چه کرده‌ای و چه شده و سیگاری گیرانده‌ای و الخ. این به ترانه خواندن، انگار که آینه می‌گذارد روبرویت، انگار که تو همذات پنداری می‌کنی با راوی.

اینست که حس می‌کنم دافعه ایجاد می‌کند در جامعه ما. هیچ کس نمی‌تواند مثلن هما.غوش.ی لذت بخشش را در میان هزاران چشم انجام دهد. حالا این شعر، دارد با ما یک همچین کاری می‌کند. دارد پرده را کنار می‌زند و نور می‌تاباند به آن اتاق تاریک.

به ما یادآوری می‌کند لحظات شخصی را. این شاید برای مایی که تابویی به آن بزرگی داشته‌ایم، و ناخودآگاه، به عقب و پس ذهن می‌رانیم همچین لحظات و تصاویری را، آزاردهنده است.

از سوی دیگر، به وجه دیگر شکل هم می‌شود نگاه کرد. داریم با واسطه هنرمند، دزدکی به لحظات خصوصی دونفر نگاه می‌کنیم. لذت، ترس و احساس گناه توامان، طبیعتن نقاب اخلاقی روی ما را جلو می‌آورد تا مبرا کنیم خودمان را از این اتفاقات.

همه ما تجربه‌هایی از دیدن عکس‌های “پ.ور.ن” در کودکی و نوجوانی، خواندن کتاب‌های ممنوعه‌ای مثل دیوان “عبید” را داشته‌ایم. تجربه شگرفی‌ست لذت بردن از کتاب، به همراه ترس از گناه و عواقبش. یک نوع بازی ذهنیست که خیلی‌ها مطمئنم تجربه‌اش کرده‌اند.

نترسیم. هرچه همه اجزای زندگی ما زمینی‌تر شوند و هاله قدسی مآب بی‌ارزش از دورشان کنار زده شود، راحت‌تر در این کره خاکی زندگی می‌کنیم. حدس می‌زنم که آدم‌های زمینی‌تر، آدم‌هایی که با بدن خودشان راحتند، با تجربیات خود راحتند، با همچین شعری راحت تر کنار می‌آیند. خودمان را گول نزنیم. ما هم انسانیم با تمایلات و علایق شبیه به همه انسان‌های دیگر. چرا می‌ترسیم از خودمان؟

دست محسن نامجو را می‌فشارم، بابت این پرده دری عرفی‌اش، گیریم که برای بعضی‌ها دردناک باشد، اما این واکسن‌ها لازمه زندگی در این جهان است.

————–

پ.ن: اشاره ای که کرده ام به “n.ude” (نهضت بر.هنه‌گی، بر.هنه نگاری) فقط یک بخش کوچک از حضور جن.سیت در هنر است. نمونه دم‌دستی اش آن تئوری است که می‌گوید بخشی از معماری اسلامی از جن.سیت تاثیر گرفته است. آنجا که “گنبد” را به سی.نه زنان و “مناره” را به آ.لت مردانه تشبیه می‌کند.

برای ن.ود می توانید اینها را ببینید عجالتن: + + +

...Sorry, But I'm under construction

اما خودم یادم نمی آید که تا به حال نمونه ای از موزیک کانتری را که در ایران یا خارج، به فارسی ساخته شده باشد دیده باشم و شنیده باشم. یکی دوسال پیش این آهنگ را اولین بار از شبکه “ایران موزیک” شنیدم با یک کلیپ سردستی که انگار در حیاط خانه ای ساخته شده بود و با آنکه سعی شده بود که فضای سبک کانتری را داشته باشد، چندان کار موفقی نبود.

این بار آهنگ “رفقای قدیمی” یا “دوستان قدیمی” کار “مهدی مافی” با یک کلیپ شسته و رفته تر پخش شده است و به نظرم کار فوق العاده ایست. برخلاف خیلی از راک ها، رپ ها و هاردراک های ساخته شده در داخل ایران، متن خوبی دارد که برای ترانه ای با این مقیاس، می شود گفت عالیست. نوع سازبندی و تنظیم هم به نظرم خوب است و خوب هم اجرا کرده آهنگ را و ویدیو هم خوب است. در مجموع کار خوبیست. هم بسیار به ریشه های کانتری وفادار است و هم سرخوشی و شادمانی سبک را در آهنگ و متن و ویدیو نشان داده است. بشنوید و ببینید.

موسیقی:

ویدیو:

—–

پ.ن: درباره خود مهدی مافی یا گروهش نتوانستم اطلاعاتی پیدا کنم، اگر کسی اطلاعاتی داشت خوشحال می شوم اضافه کنم اینجا.

چشم ها روي كاغذ ها، بلكه به جاي لكه هاي چاي كلمه اي باد كرده باشه

دست ها توي فكر يك اتفاق، حتا كوچيك تر از حجم يه دكمه ي پيراهن

انگشت سبابه دنبال شيشه ي بخار گرفته، كه حتا به ياد بچگي حرف كوچكش رو بنويسه و زود پاك كنه

آره

اين روزها همه دنبال بهونه مي گردن كه …

مگه مهمه چي كار كنن؟

وقتي بهترين حسمون توي تنهايي مي گذره، مهمه مگه بگم كه قراره بعد پيدا كردن يه بهونه ي رنگ و رو رفته، چي كار كنيم؟!

نمي دونم

حالا اومدم بگم مي خام يه بهونه ي تازه به پرده ي ِ سرد ِ گوشت بدي

خبر تازه اي نيست

قديميه

ولي توي اين روزا شايد دوس داشته باشي،

بازم عكسش رو ببيني و با يه حس تازه گوش كني:

…

آ خرش يه شب ماه مياد بيرون

از سر اون كوه

بالاي دره

روي اين ميدون

ماه ميشه خندون

يه شب ماه مياد…

این پست، نوشته ایست از دوستی برای نهم شهریور، سالمرگ “فرهاد مهراد”

دوستی که این روزها کمتر در وبلاگستان می بینمش و کمتر می نویسد.

حالا حکایت ماست!

خودمونو تو کار غرق می کنیم، تو اینترنت، کتاب ها، موسیقی، که فراموش کنیم غم هامونو، غم سرشکستگی رو، سرشکستگی در کار و روابط عاطفی و زندگی رو!

حداقل من که اینطوری شده ام.

——————-

شازده کوچولو/ آنتوان دو سنت اگزوپری/ احمد شاملو

گاهی راه اصلی رو گم می کنی، گاهی هم نه

به دیوار اگه مشت بزنی، گاهی انگشتاتو خُرد می کنی، گاهی هم نه

ولی یه روزی میاد که همه این دیوارا می ریزه و هیچ کس هم راهشو گم نمی کنه…

جایی دیگر/مهدی کرم پور

از وبلاگ چهار ستاره مانده به صبح:

پست “هیجان جمیل”

«… بهتر بود به وقت دیروز می‌آمدی. تو اگر مثلن هر روز ساعت چهار بعدازظهر بیایی من از ساعت سه به بعد کم‌کم خوش‌حال خواهم شد، و هر چه بیش‌تر وقت بگذرد احساس خوش‌حالی من بیش‌تر خواهد بود. سر ساعت چهار نگران و هیجان‌زده خواهم شد و آن وقت به ارزش خوش‌بختی پی خواهم برد. ولی اگر در وقت نامعلومی بیایی دل مشتاق من نمی‌داند کی خود را برای استقبال تو بیاراید …»

شازده کوچولو، آنتوان دوسنت اگزوپری

همیشه به “شازده کوچولو” به عنوان مرجعی و منبعی برای نمایش یک عاشقیت ناب نگاه کرده ایم، مرجعی برای زندگی ناب. همین پاراگراف معروف را بخوانید یک بار دیگر! واقعن در زندگی رسمی و روزمره، چقدر می شود این دستورالعمل را به کار بست؟ فکر کن که هر روز راس یک ساعت مشخص بروی (یا بیاید) به دیدار یار! هر روز ساعت چهار مثلن و بچشی (هر دو طرف ماجرا بچشند) لذت ناب آن کم کمک خوشحال شدن و تالاپ تالاپ قلب را و لحظه شماری را!

چقدر اما می توانی ادامه بدهی این روش را؟ یک هفته؟ یک ماه؟ شش ماه؟ عمرن!! کافیست که از دوهفته بگذرد تا تبدیل بشود به عادتی آزار دهنده، به روزمرگی مدام تا عاشقیت چنان از سرت بپرد که به پشت دست داغ کردن بیانجامد! بله عزیز من! فکر کردی برای چه اکثر مردم ناراضی اند از شغلشان مثلن؟ یک بخش عظیمی اش به خاطر همین تکرار مدام است.

آدمیزاد بنده عادت است و در عین حال فراری از آن به شدت. این ها را باید توی همان کتاب ها بخوانیم و از تصورش لذت ببریم وگرنه تکرار دو روزه اش آنچنان مهوع می شود که عشق که هیچ، زندگی را هم ترجیحن تعطیل می کنی! بعله آقا!

• پ ن: اینها را ننوشته ام رویای عزیز که بگویم چرا نوشته ای و اینها. ننوشته ام که مواخذه ات کنم! نه! نوشتم که بگویم توی دنیای ما این مدلیست، البته به نظر من.