فرندفید، زنده یا مرده! مسئله این نیست.

من فکر می کنم ما هنوز درباره بعضی مسائل و ابزار و امکاناتی که پدیدآورنده اش نبودیم، درک درستی نداریم. نمونه دم دستش بحث هایی هست که درباره “فرندفید” قدیم و جدید درگرفته بین دوستان. بگذریم که ما، ایرانی جماعت به شدت کِرم نوستالژیک کردن همه چی رو داریم، حتی اگه همش یه هفته ازش گذشته باشه. و همیشه هر چیزی که قبلا بوده خوبه و …

اما نکته اصلی، توی رفتار و نگرش ماست. نکته ای که متاسفانه اکثر آدمهایی که من دیدم اصلا توجهی بهش نمی کنن. در برخورد با یک همچین پدیده ای، حالا گیریم جدید، نکته مهم اونه که اصلا ما برای چی می خوایم ازش استفاده کنیم! من قراره بیام تو فرندفید یا فیس بوک مثلا چیکار کنم؟ چت؟ قرارهامو تنظیم کنم؟ دوست پیدا کنم؟ بحث علمی و فنی کنم؟ یا چی؟؟

وقتی هدف معلوم نباشه، خوب با همه کانکت می شم مثلا و بعد از چند ماه، می بینم یه مجموعه مثلا پونصود نفری آدم هست که کلن من 3 تاشونو می شناسم از نزدیک و نهایتا ده تاشونو بصورت مجازی. بقیه چی؟ همه اون آدمهای دیگه، حق دارن حرفی رو که دوست دارن بزنن! نظرشونو درباره مسائل مختلف بیان کنن! پای فیدهای تو کامنت بزارن و ….

بزارین یه مثال بزنم. من مثلا با سیگاری ها مشکل دارم. توی این مملکت، نه که ما همه مون یک پا خدا و پیغمبر هستیم و وظیفه ارشاد آدمها و رستگاری بشریت روی دوشمون سنگینی می کنه، سعی می کنم که همه سیگاری ها رو ترک بدم. در صورتی که این راهش نیس. راه درستش اینه که من، دوستهامو از بین غیرسیگاری ها انتخاب کنم، یا اینکه سیگارشون رو تحمل کنم اگه طالب دوستی اونها هستم.

حالا اینو شما تعمیم بده به تفکر، به زندگی یا خیلی چیزهای دیگه.

راه درست برخورد کردن با پدیده ای مثل اینترنت یا فرندفید، که رسما ” تـه ” نداره، کاستمایز کردن اونه. شما لینکدونی وبلاگتونو اختصاص می دین به سایتها و بلاگهایی که دوست دارین. اونهایی رو که خوشتون نمیاد لینک می کنین؟ توی گودر، مشترک اونجاهایی می شین که می خواین فیدشو بخونین. می آین مشترک اون سایتی بشین که نمی خونین؟ از کسی خوشتون نمیاد و اون تی مسنجرتون اضافه می کنین؟

فرندفید هم همینطوره، دوست باش با آدمایی که دوست داری فیدشون رو. دوست داری کامنتشونو. می پسندی نظرشونو. قبول کنین که دنیا، فقط به سلیقه ما ساخته نمی شه و به دلخواه من مثلا شکل نمی گیره. آدمهای دیگه هم هستن. نظرات دیگه ای هم هست. منم نمی تونم، هیچ وقت که دنیا رو به دلخواه خودم شکل بدم، اما دنیای خودم رو – و مخصوصا دنیای مجازی رو -  به سلیقه خودم شکل می دم. (حالا در مورد نسخه ای که می پیچیم برای دنیا و آدمهاش هم حرف زیاده که جاش اینجا نیست)

**

احسان شریعتی می گه: “تعطیلات تابستون که می اومدم فرندفید، جو حاکم بر اون با چیزی که الان دارم می بینم خیلی فرق می کرد، فرندفید یه شبکه اجتماعی مثل اورکات و گزگ و کلوب نبود، اگر 90 درصدش سرگرم کننده بود، جا برای 10 درصد بحث و گفتگوی مفید باقی می موند،… فرندفید به هیچ وجه سرگرم کننده صرف نبود.”

1- اولا سرگرم کننده صرف بودن اصلا اشکالی نداره که بخواییم ازش به عنوان یک نقطه ضعف اسم ببریم. ما، عادت داریم که از همه چیز یه مفهوم و یه نصیحت و یه پندی چیزی دربیاریم. نه دوست من. بعضی چیزها رو، بعضی و قتها رو، باید برای خودشون، برای لذتشون بکار برد. نه برای اینکه چیزی به آدم میدن.

2- اتفاقا، من می گم که اگه من مثلا، دوست دارم که اونجا، بحث علمی و فنی کنم، راهش خیلی ساده است. دوستهای علاقه مند رو پیدا می کنم. رومهای مربوط رو پیدا می کنم. اون بغل نوشته که لیست جدید یا لیست پروفشنال و اینها؛ اون دوستای حرفه ای و علاقه مندم رو جدا می کنم و وقتم رو با اونها می گذرونم. اینجوری مطمئنم که عین صد درصد وقتم رو دارم استفاده علمی می کنم. خیلی ساده تر از این هستش که بخوام کل یک شبکه رو به دلخواه خودم از نو بسازم.

**

+ حرف زیاده، بعدا اگه حسش بود ادامه می دیم. درباره آستانه تحمل، درباره خدا بودن ما در همه زمینه ها، توهین آمیز بودن یا نبودن، اینکه ماها همیشه انتظار داریم شب بخوابیم و صبح همه چی درست شده باشه، درباره اینکه همیشه اون چیزی که ما می گیم درسته، حتی اگه خلافش ثابت بشه و خیلی چیزهای دیگه…

+ سعی کردم لحنم توهین آمیز نباشه، امیدوارم که نشده باشه.

مرتبط:

فرندفید تمام شد

فرندفید زنده است